Pamięć i tożsamość.

Zaprawdę, jakże często spotyka się stwierdzenie, iż wielu ludzi w Polsce uwielbia Jana Pawła II, nie znając jego dzieł pisanych. Lektura tej pozycji przekonuje mnie, iż warto sięgnąć po dzieła Papieża.

W książce poruszanych jest wiele tematów, począwszy od Jesieni Ludów, a na pozycji człowieka we wszechświecie skończywszy. Niektóre fragmenty brzmią stricte religijnie, mogąc nieco dystansować czytelników niezwiązanych mocno z wiarą katolicką. Jednak w innych miejscach przemawia Karol Wojtyła – filozof, potwierdzając swoje najwyższe kompetencje w omawianych zagadnieniach. Krótki wykład o etyce, gdzie Papież wyjaśnia zależności na linii Arystoteles – tomizm – Kant, pozwala studiującym poobcować z filozofią najwyższej próby.

Rozważania nad ludzkością autor stale odnosi do tekstów biblijnych; cóż, taki zawód. O ile dosłowności z Nowego Testamentu brzmią naturalnie, to już  sprowadzanie najstarszych fragmentów Pisma Świętego do konkretów (Adam powiedział to, Ewa zrobiła tamto) pasują raczej na lekcje dla młodzieży; lecz może taką pełnią funkcję.

Ojciec Święty używa języka prostego, nie wikłając go w fachowe skomplikowania: przekaz otrzymujemy jasny i zrozumiały, bez ozdobników. Treść broni się mocą swej wymowy, zgoła wykwintnej formy nie potrzebując.

Nie oznacza to braku elementów smakowitych; skrząco spuentowana została współczesna demokracja – Papież dostrzega jej zalety, przestrzegając zarazem przed kanonizowaniem (sic!) tej pani.

Książkę kończy rozdział o zamachu, przedstawiający dramatyczne wydarzenia głównie słowami kardynała Dziwisza. Znajdziemy tam niezmiernie ciekawe uwagi o Ali Agcy.

„Pamięć i tożsamość” powinien przeczytać każdy, komu nieobca najwyższa kultura. Pozycja krótka i konkretna; namawiam z pełną odpowiedzialnością.

 

Łukasz Klaś

3 thoughts on “Pamięć i tożsamość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *